Janusz Indulski
 (1977-1999)

 

Urodził się 24 czerwca 1930 r.
W 1950 r. rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Pomorskiej Akademii Medycznej. Dyplom lekarza medycyny uzyskał 18 grudnia 1957 r. Równocześnie w latach 1954-1959 pracował w Zakładzie Biologii PAM.
Od 1957 r. pracował w miejskiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej jako kierownik Oddziału Higieny Żywności I Żywienia, następnie w latach 1958-1959 jako dyrektor tej stacji oraz lekarz naczelny portu w Szczecinie.
W 1959 r. przeniósł się do Łodzi i podjął pracę w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Wydziale Zdrowia i Opieki Społecznej. W międzyczasie odbył staż w Instytucie Organizacji Ochrony Zdrowia im. Siemaszki w Moskwie. Od 1 lutego 1961 r. prowadził wykłady z zakresu organizacji ochrony zdrowia na VI roku wydziału lekarskiego Akademii Medycznej w Łodzi. W dniu 1 października 1962 r. nadano mu stopień doktora medycyny. Cztery lata później otrzymał stopień naukowy docenta w zakresie higieny i epidemiologii. Współpracował z placówkami naukowymi trzech ośrodków: przede wszystkim z Katedrą Higieny Ogólnej i Społecznej Akademii Medycznej w Łodzi, której kierownikiem był Jerzy Nofer i Katedrą Higieny Ogólnej i Społecznej, kierowaną przez najwybitniejszego polskiego higienistę profesora Marcina Kacprzaka oraz z WAM.
Z dniem 1 marca 1966 r. J. Indulski został zatrudniony w Zakładzie Organizacji i Ochrony Zdrowia AM w Łodzi, co zakończyło jego pracę w administracji. W 1970 r. rozpoczął roczne studiowanie medycyny społecznej w London School of Hygiene and Tropical Medicine. W trakcie tych studiów władze Akademii Medycznej w Łodzi powołały go na dyrektora nowo utworzonego Instytutu Medycyny Społecznej, a także na kierownika Zakładu Organizacji Ochrony Zdrowia w tym Instytucie. Stanowiska te piastował do 1977 r., równolegle z pełnioną od 1972 r. funkcją prorektora AM. W Instytucie Medycyny Społecznej zorganizował m.in. Pracownię Organizacji i Zarządzania, Zespół Analiz Systemów Opieki Zdrowotnej, Pracownię Ekonomiki Zdrowia, Pracownię Epidemiologii i Statystyki, Pracownię Informatyki Medycznej. Ogromną zasługą J. Indulskiego było wprowadzenie problematyki matematycznej i statystycznej do programów studiów medycznych.
W 1974 r. Janusz Indulski otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego nauk medycznych. W latach 1970-1977 był Krajowym Konsultantem w zakresie organizacji ochrony zdrowia.
Z właściwym sobie entuzjazmem i zapałem prof. Indulski wniósł w 1977 r. do Instytutu Medycyny Pracy całe swoje doświadczenie wybitnego organizatora nauki, menedżera, a także kierownika wielu zespołowych badań. Zatrudnił także liczne grono współpracowników z IMS, którzy stali się trzonem nowych jednostek w Instytucie.
W działalności naukowej profesor Indulski inspirował i organizował badania w ramach szerokich programów badawczo-rozwojowych, takich jak m.in. medycyna pracy, bezpieczeństwo chemiczne, epidemiologia środowiskowa, kancerogeneza zawodowa, zwalczanie zagrożeń zawodowych i ochrona człowieka w procesie pracy, biologiczne zagrożenia zdrowia związane z ekspozycją na substancje toksyczne, hałas, wibrację, promieniowanie jonizujące oraz na pyły przemysłowe, a także optymalizacja opieki zdrowotnej w Polsce oraz stres zawodowy.
Dynamicznie rozwijającą się działalność naukowo-badawczą IMP prof. Indulski związał z programami i środowiskami naukowymi Europy, USA i Kanady. Zainicjował nowe formy współpracy międzynarodowej - Tygodnie Medycyny Pracy, organizowane wspólnie z Biurem Regionalnym WHO, Ośrodkiem Medycyny i Bezpieczeństwa Pracy Kanady i innymi ośrodkami zagranicznymi. Organizował także międzynarodowe kursy nt. "Principles of industrial toxicology".
Na początku lat 80. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej powołał prof. Indulskiego na przewodniczącego komisji ds. reformy służby zdrowia. Profesor, skupiając całe ówczesne środowisko medycyny społecznej kraju, zgromadził dzięki realizacji Resortowego Programu Badawczo-Rozwojowego (RPBR.) pn. "Optymalizacja opieki zdrowotnej w Polsce" ogromną wiedzę i materiały dotyczące systemów organizacji opieki zdrowotnej na świecie, zasad, form i metod prowadzenia reform w tym niezwykle skomplikowanym i trudnym sektorze, oraz potrzeb i możliwości w odniesieniu do Polski. Nie dziwi więc fakt, że J. Indulski jako ekspert brał udział w obradach Okrągłego Stołu w 1989 r.
Profesor działał m.in. w International Commission on Occupational Health, Collegium Ramazziniego w Carpi (Włochy), a także w Royal College of Physicians w Londynie i Rosyjskiej Akademii Nauk Medycznych w Moskwie. Dzięki Profesorowi Instytut gościł wiele wybitnych osobistości związanych z międzynarodowymi organizacjami ochrony zdrowia, przede wszystkim z WHO: dr. Jo Asvalla - dyrektora Biura Regionalnego WHO w Kopenhadze, prof. J. Cailarda - Przewodniczącego Międzynarodowej Komisji Ochrony Zdrowia Pracujących, kierownictwo Amerykańskiej Konferencji Rządowych Higienistów Przemysłowych. Janusz Indulski był stałym konsultantem WHO w Genewie, uczestnikiem Posiedzeń Technicznych tej organizacji w 28 krajach. Jako konsultant WHO spędził w sumie 4 lata w Bangladeszu, Filipinach, Indiach, krajach bałtyckich, Mongolii i Puerto Rico.
W dorobku naukowym i społecznym Janusza Indulskiego jest: wypromowanie 49 doktoratów, opieka nad 9 przewodami habilitacyjnymi (spośród uczniów Profesora 11 osób uzyskało tytuł profesora), przewodniczenie Polskiemu Towarzystwu Medycyny Pracy, założenie Polskiego Towarzystwa Medycyny Społecznej i pełnienie funkcji wiceprzewodniczącego Zarządu Głównego, utworzenie Polskiego Towarzystwa Zdrowia Publicznego i przewodniczenie mu. W latach 1984-1998 Profesor Indulski brał udział w pracach Rady Ochrony Pracy przy Sejmie, Rady Polityki Społecznej przy Prezydencie RP (1992-1996), Prezydium Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia i Opieki Społecznej (1967-1998), Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej ds. Tytułów i Stopni Naukowych przy Prezesie Rady Ministrów (1971-1997), Rady Sanitarno-Epidemiologicznej przy Głównym Inspektorze Sanitarnym (1977-1998), Rady Ochrony Środowiska przy Ministrze Ochrony Środowiska (1991-1995). Był także inicjatorem i wiceprzewodniczącym Komitetu Koordynacyjnego Strategicznego Programu Rządowego "Bezpieczeństwo i Ochrona Zdrowia Człowieka w Środowisku Pracy" (1994-1999), i członkiem kilku komisji Polskiej Akademii Nauk.
Profesor Indulski był redaktorem naczelnym dwumiesięcznika "Medycyna Pracy" oraz założycielem i redaktorem naczelnym anglojęzycznego kwartalnika "Polish Journal of Occupational Medicine" (później "International Journal of Occupational and Environmental Health"), a także zastępcą redaktora naczelnego dwumiesięcznika "Zdrowie Publiczne".
Profesor Janusz Indulski zmarł w dniu 4 sierpnia 1999 r.


Powrot